Monsterrit 2017 door pech geplaagd!

De 14 e editie van de Monsterrit zou over tweehonderd kilometer gereden worden naar de Posbank bij Arnhem en weer terug.

We verzamelden om 10:00 uur op de nieuwe baan. De kantine is nog niet af, maar koffiezetten kon wel, dus dat was geen probleem. Het weer was twijfelachtig, maar iedereen wilde toch rijden, dus om 11:00 uur gingen we vol goede moed op pad.

Vlak achter Delden, bij de sluis van Wiene sloeg de pechduivel voor het eerst toe. De eerste Zundapp had een lekke band, natuurlijk het achterwiel, maar gelukkig had iedereen wel wat spullen bij zich, dus werd er geplakt en daarna weer verder gereden.

In Diepenheim moest Jeroen Veldhuijzen met zijn Honda, die steeds langzamer begon te lopen, afhaken. Hij besloot op zijn gemak terug naar huis te rijden, want we waren nog niet zo ver van Hengelo.

We waren nog niet eens in Lochem, toen de tweede Zundapp, die van Ivo van Rijckevorsel, met een platte achterband langs de kant stond. Ondanks alle pogingen, tot onderdompelen in een sloot toe, was de band niet meer te plakken, en moest het hele wiel eruit om een andere binnenband die iemand gelukkig bij zich had, te monteren. Met vereende krachten en een bult commentaar van onze Mobylette-coureur Jan van der Zalm, hebben we ook dit kunnen redden.

Op de eerste tussenstop aangekomen met al anderhalf uur vertraging, besloten we om niet naar de Posbank door te rijden, maar via de Toeristenroute (Holten-Nijverdal) terug te gaan naar Hengelo, ook een mooie rit.

In Holten was de Mobylette aan de beurt. Nu kreeg Jan het nodige commentaar van de Zundapp-rijders aan te horen, dat snap je wel . . . Tot aan Nijverdal ging de brommer nog twee keer staan onder het motto: “Ik krijg het veel te warm tegen de bult op met zo’n grote zware kerel op mijn rug, doe het zelf maar.” In Nijverdal aangekomen gaf het brave brommertje het helemaal op, vermoedelijk door een te heet geworden condensator, en die hadden we niet bij ons. Jan belde dus zijn familie op, die gelukkig vlakbij woont, en die hebben hem opgehaald en thuis gebracht.

De rest reed verder. Het weer werd gestaag slechter, maar het humeur was nog steeds goed. Tussen Ypelo en Bornerbroek viel de derde Zundapp stil. Geen compressie meer, en dat betekent een echte reparatie. Gelukkig had Ivo ook nog een lange sjorband van zijn aanhanger bij zich, dus die laatste pechvogel hebben we netjes naar huis gesleept.

Terug in de kantine werd het onder het genot van een biertje best wel gezellig. Omdat we allemaal toch een beetje baalden dat we de Posbank niet hebben gezien, besloten we de rit nog een keer te rijden, en wel op zondag 23 juli a.s., zelfde plaats, zelfde tijd. Wie durft, mag mee, maar kijk a.u.b. wel je brommer even goed na. Lekke banden kun je natuurlijk altijd krijgen, maar we hopen deze keer wel op minder pech!